Siedz\u0119 sobie z m\u0142odsz\u0105 grup\u0105 na zimowych p\u00f3\u0142koloniach przy stole, jemy obiad i rozmawiamy. Idealna sytuacja, jak twierdz\u0105 psychologowie, \u017ceby si\u0119 lepiej pozna\u0107, opowiedzie\u0107 sobie, co si\u0119 ju\u017c wydarzy\u0142o, a co jeszcze przed nami. Budujemy wi\u0119zi, zacie\u015bniamy przyja\u017anie, dowiadujemy si\u0119 o sobie nowych rzeczy. A ka\u017cdy dzie\u0144 przynosi co\u015b innego.
\nZwykle tematy s\u0105 podobne. Niezale\u017cnie od grupy wiekowej. Pierwszy obiad to zwykle kawa\u0142y. Te dzieci\u0119ce, czyli najbardziej abstrakcyjne i te bardziej doros\u0142e, kt\u00f3re dzieci nie do ko\u0144ca rozumiej\u0105, ale powtarzaj\u0105, bo rodzice te\u017c si\u0119 przy nich \u015bmiej\u0105.
\nKolejny du\u017cy temat to piosenki, a raczej ich w\u0142asne wymy\u015blanie. Melodie powszechnie znane, czyli albo z bajek albo z reklam. S\u0142owa tworzone przez dzieci, podobnie jak kawa\u0142y, do\u015b\u0107 abstrakcyjne. Ale, co wa\u017cne, rym i rytm zachowane. A to przecie\u017c nie ma\u0142a sztuka.
\nI tak w \u015brodku tygodnia nagle gruchn\u0105\u0142 naprawd\u0119 wielki temat. Nawet nie wiem, jak to si\u0119 zacz\u0119\u0142o. Kiedy zacz\u0119\u0142am przys\u0142uchiwa\u0107 si\u0119 rozmowie, jedna z dziewczynek do\u015b\u0107 g\u0142o\u015bno i w nerwach powiedzia\u0142a \u201eJak to nie wierzysz w Boga?!\u201d. Na co kole\u017canka obok, najwyra\u017aniej broni\u0105c swojego stanowiska, odpowiedzia\u0142a \u201eA kto mi zabroni? Nie chodz\u0119 te\u017c na religi\u0119.\u201d Do rozmowy przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 najm\u0142odszy uczestnik ferii, 5-latek. \u201ePrzecie\u017c B\u00f3g \u017cyje!\u201d
\nPrzeczyta\u0142am gdzie\u015b (zapewne w jakim\u015b psychologicznym podr\u0119czniku), \u017ce nie powinno si\u0119 wkracza\u0107 mi\u0119dzy dzieci i godzi\u0107 je lub poucza\u0107. Lepiej, \u017ceby swoje konflikty same rozwi\u0105zywa\u0142y. No i pewnie lepiej, \u017ceby czu\u0142y si\u0119 wolne od cenzury doros\u0142ego, kt\u00f3ry przys\u0142uchuje si\u0119 rozmowom, ale wkracza, kiedy dzieje si\u0119 co\u015b niepokoj\u0105cego. C\u00f3\u017c, rozmowa o Bogu niepokoj\u0105ca by\u0142a. Kusi\u0142o mnie, \u017ceby si\u0119 odezwa\u0107. Ale przecie\u017c nie by\u0142am pe\u0142noprawnym cz\u0142onkiem tej konwersacji. Raz z racji wieku, a dwa nie uczestniczy\u0142am w niej od pocz\u0105tku. Postanowi\u0142am wi\u0119c zostawi\u0107 dzieci same sobie. By\u0142am te\u017c ciekawa, jak sobie poradz\u0105. Poza tym zawsze irytowa\u0142y mnie nauczycielki, kt\u00f3re niepytane, wtr\u0105ca\u0142y si\u0119 w rozmowy dzieci. Cho\u0107by te rozmowy by\u0142y bardzo infantylne i czasem zwyczajnie g\u0142upie. Dzieci maj\u0105 do tego prawo. Prawo do intymno\u015bci, do wyra\u017cania swoich przekona\u0144, wypowiadania w\u0142asnego zdania. Oczywi\u015bcie je\u015bli s\u0142ysz\u0119 teksty typu \u201eStara baba, to lub tamto\u201d. Reaguj\u0119. S\u0105 pewne granice, kt\u00f3rych nie nale\u017cy przekracza\u0107. I je\u015bli s\u0142yszy to doros\u0142y, moim zdaniem powinien zareagowa\u0107. I tak, jakkolwiek okropnie paternalistycznie to brzmi, zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119.
\nWracaj\u0105c do rozmowy. Dzieci same mnie w ni\u0105 wci\u0105gn\u0119\u0142y. Dziewczynka zbulwersowana wyznaniem kole\u017canki, kt\u00f3ra nie wierzy w Boga, zapyta\u0142a mnie \u201eJak to mo\u017cna nie wierzy\u0107?\u201d. Na wyra\u017an\u0105 pro\u015bb\u0119 i po cz\u0119\u015bci zaproszenie do rozmowy, postanowi\u0142am si\u0119 w\u0142\u0105czy\u0107.
\nA nasz 5-latek tak podsumowa\u0142 ca\u0142\u0105 dyskusj\u0119 \u2013 \u201eB\u00f3g \u017cyje.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"