Kurs angielskiego dla dzieci w Helen Doron odbywa się przeważnie popołudniami, kiedy dzieci są po zajęciach szkolnych czy przedszkolnych, a rodzice właśnie wrócili z pracy. W trakcie lekcji czekają w holu i łapią oddech. Rozmawiają między sobą, zagadują przechodzących lektorów, opowiadają o trudnych sytuacjach. Jak radzić sobie ze złością na dziecko? Jak nie krzyczeć na dziecko? Przeczytajcie.
Warto zwrócić uwagę, że tutaj niekoniecznie chodzi o złość wywołaną zachowaniem dziecka. Może się okazać, że problem leży wyłącznie po stronie dorosłego, a młody człowiek stał się przypadkowym celem, ku któremu emocje zostały skierowane. Zadanie jest podwójnie trudne. Jak tu wybrnąć z sytuacji? Każdy rodzic, zmęczony, przebijający się z trudem przez miejskie korki, zmartwiony ustawicznym brakiem czasu, regularnie mierzy się z dylematem, jak zapanować nad złością na dziecko i nie przelewać jej na nie.
Złość bywa zrozumiała, ale sama w sobie jest złym doradcą i jeśli się działa pod wpływem złości, to trudno potem cofnąć skutki działań, dlatego w chwili silnych emocji:
Jeśli w pierwszej chwili nie wiesz, jak poradzić sobie ze złością na dziecko, za wszelką cenę staraj się zapanować nad emocjami. Twój spokój jest dla niego budującym przykładem i uczy je, jak ma radzić sobie ze swymi własnymi emocjami. Nie krzycz i nie gróź, ale pokaż otwartość na rozmowę, wyjaśnienia.
Jeśli czujesz, że zaraz wybuchniesz, usiądź, podejdź do okna lub po prostu powstrzymaj się od najsłuszniejszego, Twoim zdaniem, komentarza, aby odzyskać kontrolę nad sobą. Gniew nie jest dobrym doradcą. Natomiast być może zyskasz chwilę, w której dotrze do Ciebie, o co i do kogo tak naprawdę czujesz żal.
Mówienie cichym głosem po pierwsze nie powoduje eskalacji naszych własnych emocji, a po drugie paradoksalnie też daje sposobność na ich opanowanie. Po trzecie cichy ton – i to jest ciekawe – może zaskoczyć rozmówcę. Przecież silne emocje kojarzą się z krzykiem, prawda? Cisza jest intrygująca, sama w sobie sygnalizuje również ważny komunikat, skłania ku koncentracji.
Niektórzy nie pojmują, jak można opanować złość na dziecko poprzez regulację oddechu.
Głębokie oddechy pomagają uspokoić organizm, ale – uwaga – umiejętność kierowania oddechem w chwilach silnych emocji wymaga ćwiczeń.
Wielu rodziców zastanawia się, jak nie krzyczeć na dziecko, a jednocześnie dać upust najsłuszniejszemu nawet wzburzeniu. Można to zrobić, mówiąc o swoich emocjach:
Porozmawiaj z dzieckiem o zaistniałej sytuacji, ono już zauważyło Twoje napięcie i też obawia się burzy. Nie spiesz się, bo pośpiech to też jest zły doradca. Traktuj rozmowę (najlepiej oczywiście ustną, choć to nie zawsze możliwe) poważnie, a nauczysz się słuchać i zrozumiesz, jak nie krzyczeć na swoje dziecko, a jednocześnie się rozładować.
Komunikuj swoje odczucia w sposób, który nie ma na celu oceniania i atakowania rozmówcy, np.: „Bardzo się martwię, kiedy…” (zamiast np.; „Ty zawsze…!”). Doprecyzowanie własnych myśli, emocji i motywacji również uczy, jak zapanować nad złością na dziecko.
Jeśli niesłusznie krzyknąłeś lub zachowałeś się w niewłaściwy sposób, przeproś dziecko. To uczy je odpowiedzialności. Nie ma lepszego sposobu, jak radzić sobie ze złością na dziecko, niż taki, który mogłoby ono śmiało naśladować.
Poprzez długoterminowe strategie:
Dziecko potrzebuje jasnych zasad. Konsekwentnie ich przestrzegajcie, po to żeby nie prowokować sytuacji konfliktowych i wzajemnych oskarżeń.
Nie jest tajemnicą, że higiena psychiczna i fizyczna wpływają na stan emocjonalny człowieka. W zasadach higieny też znajdziesz podpowiedź, jak radzić sobie ze złością na dziecko. Często masz dylemat, jak zapanować nad złością na dziecko? Jedz i śpij regularnie, spotykaj się z rodziną i przyjaciółmi (przy okazji możecie wymienić się doświadczeniami, jak opanować złość na dziecko).
Korzystaj z możliwości, jak konstruktywnie rozładowywać negatywne emocje, np. poprzez pracę fizyczną (nawet układanie książek na półkach), gimnastykę. Podjęcie wysiłku fizycznego bywa bardzo skuteczne. Jest to też czas na przemyślenie problemu. Ucz tego samego dziecko.
Praca nad sobą to proces. Miej zrozumienie również dla siebie, jeśli nie zawsze uda Ci się zachować spokój. Wiele osób może Ci radzić, jak opanować złość na dziecko, i każda z nich potwierdzi, że ta umiejętność przyjdzie z czasem.
Podczas naszych zajęć w szkołach Helen Doron wielokrotnie powtarzamy dzieciom, że nie należy okazywać złości w sposób, który robi komuś krzywdę. Rozmawiamy ze sobą i w taki sposób rozwiązujemy konflikty. W rezultacie, czy jest to angielski dla dzieci szkolnych, angielski dla przedszkolaków, czy też angielski dla maluchów, lekcja w naszej szkole staje się okazją do ćwiczenia umiejętności społecznych.
4 min
Kurs angielskiego dla dzieci w Helen Doron odbywa się przeważnie popołudniami, kiedy dzieci są po zajęciach szkolnych czy przedszkolnych, a rodzice właśnie wrócili z pracy. W trakcie lekcji czekają w holu i łapią oddech. Rozmawiają między sobą, zagadują przechodzących lektorów, opowiadają o trudnych sytuacjach. Jak radzić sobie ze złością na dziecko? Jak nie krzyczeć na dziecko? Przeczytajcie.
Warto zwrócić uwagę, że tutaj niekoniecznie chodzi o złość wywołaną zachowaniem dziecka. Może się okazać, że problem leży wyłącznie po stronie dorosłego, a młody człowiek stał się przypadkowym celem, ku któremu emocje zostały skierowane. Zadanie jest podwójnie trudne. Jak tu wybrnąć z sytuacji? Każdy rodzic, zmęczony, przebijający się z trudem przez miejskie korki, zmartwiony ustawicznym brakiem czasu, regularnie mierzy się z dylematem, jak zapanować nad złością na dziecko i nie przelewać jej na nie.
Złość bywa zrozumiała, ale sama w sobie jest złym doradcą i jeśli się działa pod wpływem złości, to trudno potem cofnąć skutki działań, dlatego w chwili silnych emocji:
Jeśli w pierwszej chwili nie wiesz, jak poradzić sobie ze złością na dziecko, za wszelką cenę staraj się zapanować nad emocjami. Twój spokój jest dla niego budującym przykładem i uczy je, jak ma radzić sobie ze swymi własnymi emocjami. Nie krzycz i nie gróź, ale pokaż otwartość na rozmowę, wyjaśnienia.
Jeśli czujesz, że zaraz wybuchniesz, usiądź, podejdź do okna lub po prostu powstrzymaj się od najsłuszniejszego, Twoim zdaniem, komentarza, aby odzyskać kontrolę nad sobą. Gniew nie jest dobrym doradcą. Natomiast być może zyskasz chwilę, w której dotrze do Ciebie, o co i do kogo tak naprawdę czujesz żal.
Mówienie cichym głosem po pierwsze nie powoduje eskalacji naszych własnych emocji, a po drugie paradoksalnie też daje sposobność na ich opanowanie. Po trzecie cichy ton – i to jest ciekawe – może zaskoczyć rozmówcę. Przecież silne emocje kojarzą się z krzykiem, prawda? Cisza jest intrygująca, sama w sobie sygnalizuje również ważny komunikat, skłania ku koncentracji.
Niektórzy nie pojmują, jak można opanować złość na dziecko poprzez regulację oddechu.
Głębokie oddechy pomagają uspokoić organizm, ale – uwaga – umiejętność kierowania oddechem w chwilach silnych emocji wymaga ćwiczeń.
Wielu rodziców zastanawia się, jak nie krzyczeć na dziecko, a jednocześnie dać upust najsłuszniejszemu nawet wzburzeniu. Można to zrobić, mówiąc o swoich emocjach:
Porozmawiaj z dzieckiem o zaistniałej sytuacji, ono już zauważyło Twoje napięcie i też obawia się burzy. Nie spiesz się, bo pośpiech to też jest zły doradca. Traktuj rozmowę (najlepiej oczywiście ustną, choć to nie zawsze możliwe) poważnie, a nauczysz się słuchać i zrozumiesz, jak nie krzyczeć na swoje dziecko, a jednocześnie się rozładować.
Komunikuj swoje odczucia w sposób, który nie ma na celu oceniania i atakowania rozmówcy, np.: „Bardzo się martwię, kiedy…” (zamiast np.; „Ty zawsze…!”). Doprecyzowanie własnych myśli, emocji i motywacji również uczy, jak zapanować nad złością na dziecko.
Jeśli niesłusznie krzyknąłeś lub zachowałeś się w niewłaściwy sposób, przeproś dziecko. To uczy je odpowiedzialności. Nie ma lepszego sposobu, jak radzić sobie ze złością na dziecko, niż taki, który mogłoby ono śmiało naśladować.
Poprzez długoterminowe strategie:
Dziecko potrzebuje jasnych zasad. Konsekwentnie ich przestrzegajcie, po to żeby nie prowokować sytuacji konfliktowych i wzajemnych oskarżeń.
Nie jest tajemnicą, że higiena psychiczna i fizyczna wpływają na stan emocjonalny człowieka. W zasadach higieny też znajdziesz podpowiedź, jak radzić sobie ze złością na dziecko. Często masz dylemat, jak zapanować nad złością na dziecko? Jedz i śpij regularnie, spotykaj się z rodziną i przyjaciółmi (przy okazji możecie wymienić się doświadczeniami, jak opanować złość na dziecko).
Korzystaj z możliwości, jak konstruktywnie rozładowywać negatywne emocje, np. poprzez pracę fizyczną (nawet układanie książek na półkach), gimnastykę. Podjęcie wysiłku fizycznego bywa bardzo skuteczne. Jest to też czas na przemyślenie problemu. Ucz tego samego dziecko.
Praca nad sobą to proces. Miej zrozumienie również dla siebie, jeśli nie zawsze uda Ci się zachować spokój. Wiele osób może Ci radzić, jak opanować złość na dziecko, i każda z nich potwierdzi, że ta umiejętność przyjdzie z czasem.
Podczas naszych zajęć w szkołach Helen Doron wielokrotnie powtarzamy dzieciom, że nie należy okazywać złości w sposób, który robi komuś krzywdę. Rozmawiamy ze sobą i w taki sposób rozwiązujemy konflikty. W rezultacie, czy jest to angielski dla dzieci szkolnych, angielski dla przedszkolaków, czy też angielski dla maluchów, lekcja w naszej szkole staje się okazją do ćwiczenia umiejętności społecznych.
